Mike Flanagan'ın yönettiği 2013 yapımı Oculus, geleneksel korku anlayışını psikolojik gerilimle harmanlayan etkileyici bir yapım. Film, çocukken ailelerinin ölümüne tanık olan ve bunun antika bir aynadan kaynaklandığına inanan Tim ve Kaylie kardeşlerin yetişkinlikteki yüzleşmesini konu alıyor. Karen Gillan'ın canlandırdığı Kaylie, aynanın lanetini kanıtlamak ve ailesinin itibarını kurtarmak için obsesif bir mücadeleye girişirken, Brenton Thwaites'in oynadığı Tim ise olayları psikolojik travmalarla açıklamaya çalışıyor.

Oculus'un en güçlü yanı, gerçeklik algısını ustaca manipüle eden anlatım yapısıdır. Film, geçmiş ve şimdiki zaman arasında kesintisiz geçişler yaparak izleyiciyi sürekli bir belirsizlik durumunda tutar. Lasser Glass adlı antika ayna, sadece bir obje değil, zihinleri ele geçiren ve gerçekliği çarpıtan aktif bir antagoniste dönüşür. Bu yönüyle film, doğaüstü korku ile psikolojik gerilimi dengeli şekilde harmanlar.

Oyunculuk performansları özellikle Karen Gillan'ın kaygı ve kararlılık arasında gidip gelen portresiyle dikkat çekiyor. Yönetmen Mike Flanagan, jump scare'lara fazla başvurmadan, atmosferik gerilim ve zihinsel oyunlarla kalıcı bir korku hissi yaratmayı başarıyor. Görsel efektler ve sinematografi, aynanın ürkütücü varlığını hissettirecek şekilde kullanılmış.

Oculus izlemek isteyenler için, sıradan hayalet hikayelerinden sıkılan ve zihinsel derinlik arayan korku severlere hitap eden bir film. Gerçeklik algısını sorgulatan, iz bırakan sahneleri ve beklenmedik zaman atlamalarıyla türün özgün örneklerinden biri olarak öne çıkıyor. Psikolojik gerilim sevenlerin kaçırmaması gereken bir yapım.